OUDERDOM VAN DE AARDE
Wetenschappers, filosofen en bizarre fantasten hebben lang gespeculeerd over de leeftijd van de aarde.
In 1650 verkondigde bisschop James Ussher dat de wereld was ontstaan in 4004 v.C. Niemand was hierover verbaasd. De datum werd algemeen geaccepteerd en in de kantlijn van de King-James-bijbel werd het gedrukt. Maar hoewel Usshers logica zeer plausibel klonk, waren de door hem gehanteerde getallen fout.
Edward Lhuyd berekende aan de hand van zwerfkeien in zijn geboortestreek Wales dat de wereld duizenden jaren ouder moest zijn dan Ussher veronderstelde. Astronoom Edmund Hally suggereerde dat het zoutgehalte van de zee de sleutel was tot de leeftijd van de aarde. Graaf de Buffon probeerde het afkoelen van de aardkorst na te bootsen met kleine verhitte loden balletjes om zo het warmteverlies te vergelijken; hij kwam tot de slotsom dat de aarde 10 miljoen jaar oud was. Ook Lord Kelvin probeerde zoiets dergelijks, zijn conclusie was een aarde van 25 miljoen jaar.
Geoloog Charles Lyell dacht dat de aarde was ontstaan door natuurlijke processen, dus dat de continenten, vlakten, bergen, maar ook de typische opeenstapeling van aardlagen binnen de geologische kolom, werden gevormd door de werking van erosie (regen, wind), aardbevingen, vulkanen en dergelijke natuurkrachten. Hij beschreef zijn onderzoeken in het boek principes of Geologie, grondslagen van de geologie. Dit boek werd gelezen door Darwin aan het begin van zijn reis rond de wereld. In het boek schatte Lyell de wereld op 300 miljoen jaar oud, voor Darwin oud genoeg zijn om zijn evolutietheorie aannemelijk te maken.*
Maar tegenwoordig weten we dat Lyell nog niet eens in de buurt zat, aan het begin van de twintigste eeuw begonnen geleerden in termen van miljarden jaren te denken. In 1998 vonden twee onafhankelijke teams van astronomen, die met de Hubble-telescoop de hemel afzochten, het beslissende bewijs voor de ware leeftijd van de aarde. De berekeningen vloeiden voort uit waardes die het Key project-team hebben geformuleerd. De versnelde expansie en de verbeterde schattingen van de Hubble-constante werden door o.a. Lineweaver&co. (Universiteit New South Wales) gebruikt om de datering te perfectioneren. Zij gebruikten daarvoor: De expansieversnelling van Perlmutter, de supernovawaarnemingen van Schmidt, een aantal schattingen van massadichtheid (zes bronnen) en een Hubble-constante van 68. Alle resultaten werden enigszins geflatteerd. In die zin dat zij realistische foutenmarges toevoegden. Uit alle gegevens kwam uiteindelijk de leeftijd van 4,5 miljard jaar voor de aarde en 13,4 miljard voor het heelal tevoorschijn.
Dit resultaat komt goed overeen met eerdere "schattingen". Astrofysici hebben modellen opgesteld voor het proces van de ster-evolutie. Dit zijn wiskundige berekeningen die de complexe kernreacties in het inwendige van de ster laten zien. Het komt erop neer dat men kijkt naar soort en omvang van de ster in de relatie tot het verbruik van kernbrandstof. De oudste sterren komt men op dit moment tegen in zogeheten bolvormige sterrenhopen. Deze liggen in het beginpunt van het heelal. Volgens de huidige schattingen zijn deze sterren ongeveer 12,2 miljard jaar oud.

* Het is belangrijk om in gedachten te houden dat men de aarde dus al lang vr het ontstaan van de evolutietheorie een ouderdom toekende die veel hoger lag dan zes -of tienduizend jaar. Ook veel vorderingen in de geologie, zoals het in kaart brengen van de geologische kolom met zijn verschillende aardlagen, hadden al plaatsgevonden vr Darwin en Lamarck. Ik vermeld dit er nog even duidelijk bij omdat creationisten wel eens anders beweren. Zelfs Peter Scheele heeft in zijn boek de indruk willen wekken dat men na het accepteren van de evolutietheorie de aarde als oud is gaan beschouwen, omdat dit voor de evolutietheorie nou eenmaal 'nodig' was. Maar niets is minder waar, geen enkele serieuze wetenschapper ging er in die tijd nog van uit dat de aarde slechts luttele duizenden jaren oud was. Men was het er al bijna een eeuw geleden over eens geraakt dat de aarde een lange geschiedenis met wisselende fauna's achter zich gehad moest hebben. Of er nu opeenvolgende creaties met eindcatastrofes (catastrofisme) hadden plaatsgevonden of juist een geleidelijke ontwikkeling (actualisme), was weer een andere kwestie, die echter grotendeels al was gewonnen door Lyell en de zijnen. Dus de notie van een oeroude aarde kwam vr Darwin's evolutietheorie, en niet andersom.

Young Earth Creationisme...
Vreemd genoeg zijn er vandaag de dag grote aantallen creationisten die het liefste 6 -of 10 duizend jaar als ouderdom van de aarde willen zien, de zogeheten Young Earth Creationisten. Aan de andere kant zijn er ook die beweren dat de aarde wel miljarden jaren oud kan zijn, maar dat het leven nog maar enkele duizenden jaren bestaat, want, zo zeggen ze dan: "In de Bijbel staat dat voor de schepping de aarde 'woest en ledig was'", dus in feite niet vermeld of deze oud dan wel jong zou zijn. Dat er echter weer telkens zogenaamde bewijzen voor een jonge aarde opduiken heeft er waarschijnlijk mee te maken dat er op een jonge aarde geen tijd zou zijn voor macro-evolutie, en daarvoor een buitenkansje om de vermaledijde evolutietheorie te falsificeren. Een aantal van die argumenten worden hier behandeld.

Maar goed, hoe denken de Young Earth Creationisten hun model waarschijnlijk te maken waarneer ze worden geconfronteerd met de volgende vraagstukken?:
Argumenten voor een oude aarde:

Jaarringen tellen:
Jaarringen tellen is een goede en eenvoudige manier om achter de ouderdom van om het even wat te komen. De leeftijd v/d aarde is minimaal:
10.000 jaar: bij het tellen van jaarringen bij oeroude bomen. Zie link
45.000 jaar: gezien het aantal jaarlijkse sedimentlagen bij het Suigetsu meer in Japan. Zie link
110.000 jaar: bij het tellen van jaarlijks afgezette ijslagen op Groenland. Zie link
422.776 jaar: volgens het aantal jaarlijkse ijsafzettingen op Antartica. Zie link
567.700 jaar: gezien het aantal jaarlijkse afzettingen van calciet bij Devil's Hole. Zie link

We zitten dus sowieso op een aarde van minimaal een half miljoen jaar oud.

Koralen:
Koralen bouwen per dag nieuwe lagen op en deze dagringen zijn te zien in jaarlijkse patronen. In fossiele koralen van 180 tot 400 miljoen jaar oud zijn er tussen de 381 tot 410 dagringen te zien binnen n jaarpatroon. Dit betekend dus dat toen de koralen leefden er veel meer dagen in een jaar waren dan tegenwoordig. Oudere koralen vertonen zelfs nog meer dagen dan 410. Soortgelijke groeipatronen zijn ook waar te nemen binnen schelpdieren, stromatolieten en sedimentlagen.
De reden dat we tegenwoordig maar 365 dagen in een jaar hebben wordt veroorzaakt doordat de draaing van de aarde per jaar 0,005 seconde vertraagt. De aarde draaide destijds dus sneller en per jaar waren er meer dagen en nachten.
Waarneer we nu uitrekenen hoelang de aarde er over zou doen om van 410 dagen per jaar te vertragen naar 365 dagen per jaar komen we op een tijd die geheel overeenkomt met de resultaten van radiometrische dateringsmethodes die zijn uitgevoerd op de koralen en schelpen.

VOLGENDE PAGINA

[ terug... ]Omhoog


.



.

Fale hafez


Tabire khab



Copyright 2002-2017