» DE JONGE AARDE

Wat is dit?

Waarom het gedaan wordt, is mij een raadsel, maar sommige mensen willen kost wat kost met valse argumenten aantonen dat de Aarde gewoon veel jonger is dan ze werkelijk is. Over het feit of ze hierbij gewoon liegen of zich gewoon slecht inlichten, spreek ik mij niet uit, maar ik ga hier aantonen dat ze het bij het verkeerde eind hebben. Hierbij ga ik als volgt te werk, ik geef een argument dat aangehaald is voor een jonge Aarde en nadien weerleg ik het, daarna het volgende argument enzovoort. Hier komt het eerste argument:

Helium in de atmosfeer.
Bij de omzetting van uranium of thorium in lood komen heliumatoomkernen (alfadeeltjes) vrij en dat heliumgas wordt aan de atmosfeer afgegeven, en wel ongeveer 300.000 ton per jaar. Nu bevat de atmosfeer ongeveer 3,5 miljard ton helium. Zelfs als we aannemen dat al dit helium door radioactiviteit is ontstaan, dan levert dit toch slechts een ouderdom van de atmosfeer op van iets meer dan 10.000 jaar! Men kan daaraan niet ontkomen door te opperen dat het meeste heliumgas aan de aantrekkingskracht van de aarde is ontsnapt en de ruimte is ingevlogen. Er bestaan juist krachtige aanwijzingen dat helium niet aan de atmosfeer kan ontsnappen, maar integendeel juist vanuit de ruimte voortdurend onze atmosfeer binnendringt. Daarom lijkt er maar één conclusie: onze atmosfeer is zeer jong.


De eerste twee zinnen van dit argument kloppen, hoera! Maar de schrijver is duidelijk niet goed ingelicht wat betreft de rest, hij vergeet immers twee belangrijke zaken: de ideaalgaswet en de zonnewind, waaruit volgt dat helium wel met verloop van de tijd uit de atmosfeer kan ontsnappen. De ideaalgaswet stelt PV=nRT of in woorden: de druk maal het volume is gelijk aan het aantal deeltjes maal de universele gasconstante maal de temperatuur, ongeacht de aard van het gas. Aangezien bij de vorming van helium het aantal toeneemt en de druk en temperatuur, hoewel op verschillend op verschillende hoogte, overal nagenoeg gelijk blijven, en de constante R vanzelfsprekend gelijk blijft, spreekt het voor zich dat dit dus een verandering in het volume teweeg brengt. Aangezien helium een heel licht gas is, stijgt het naar de bovenste regionen van de aardatmosfeer (vgl. een heliumballon die opstijgt als je hem laat vliegen) en als het volume toeneemt zal uiteindelijk een hoogte bereikt worden waar de middelpuntsvliedende kracht belangrijker is dan de gravitatiekracht, en de deeltjes die dat punt passeren ontsnappen dus aan de aardgravitie. De zonnewind is een magnetische wind die constant "waait" aan 400m/s en deze neemt ook wat lichtere elementen mee uit de bovenste regionen van onze aardatmosfeer.

Meteorietenstof.
O.a. volgens onderzoekingen met aardsatellieten vallen per jaar tientallen tonnen meteorietenstof op de aarde; dit stof heeft een nikkelgehalte van 2,08 tot 2,80%. Als onze aarde 4,5 miljard jaar oud zou zijn, zouden er tientallen tot honderden biljarden tonnen stof op de aarde zijn gevallen en zou elke vierkante meter van de aardbodem met vele tientallen nieters van dit stof zijn bedekt. Bovendien kan men op grond van de totale hoeveelheid nikkel in de aardkorst vaststellen dat slechts een fractie van de vermeende hoeveelheid meteorietenstof (met daarin het nikkel) op de aarde is gevallen, d.w.z. in een fractie van de vermeende periode van 4,5 miljard jaar. Hoe groot is die tijdfractie? Wel, rivieren vervoeren ± 375 miljoen ton nikkel per jaar naar de oceanen, en deze bevatten ± 3500 miljard ton nikkel. Als men aanneemt dat al dit nikkel door de rivieren is vervoerd, zou dit binnen 10.000 jaar het geval kunnen zijn geweest.


Platentectoniek, een constante vernieuwing van onze mooie aardkorst, biedt al een verklaring waarom die stoflaag niet zo dik is, ook moet men er rekening mee houden dat dit niet de Maan is, er is hier wind en dat stof is vrij licht en bevindt zich dus voor een groot stuk in onze atmosfeer. Ook is al lang aangetoond dat de door creationisten aangehaalde jaarlijkse hoeveelheid meteorietstof op een rekenfout slaat (zie Stof op de Maan). Wat betreft het oceaanargument, de oplosbaarheid van nikkel in water is niet onuitputtelijk, het teveel slaat neer. Dit kan blijven liggen waarbij het uiteindelijk in de aardmantel zal verdwijnen door de platentectoniek, deze kunnen ook meegevoerd worden en weer op het land worden afgezet.

Oceaanchemie.
Soortgelijke berekeningen kunnen voor vele andere in de oceanen opgeloste chemicaliën worden gemaakt. Uiteraard lopen zulke berekeningen erg uiteen, omdat lang niet alle chemicaliën in de oceanen in dezelfde mate uit de rivieren afkomstig zijn en in het verleden (met name als we aan de zondvloed denken!) de jaarlijks aangevoerde hoeveelheden zeer verschillend kunnen zijn geweest. Zo vinden we o.a. voor aluminium 100 jaar, silicium 8000 jaar, koper 50.000 jaar, uranium 500.000 jaar, zilver 2,1 miljoen jaar en magnesium 45 miljoen jaar. Maar in ieder geval staan deze getallen ver af van de vermeende ouderdom van 4,5 miljard jaar. Dat geldt ook voor de hoeveelheden sedimenten op de oceaanbodem; uit de jaarlijkse toename daarvan kan men berekenen dat ze op zijn hoogst enkele tientallen miljoenen jaren oud kunnen zijn en waarschijnlijk veel minder. Daarbij komt dat deze jaarlijkse toename door erosie van het landoppervlak afkomstig is; men kan berekenen dat al het landoppervlak op aarde binnen 14 miljoen jaar tot op zeeniveau zou worden weggeërodeerd, zodat onze aarde vele malen jonger moet zijn.


Het belangrijkste metaal vergeten ze natuurlijk, Natrium is in veruit de grootste mate in de oceanen aanwezig! Nu goed, de beperkte aanwezigheid van deze metalen is te wijten aan hus beperkte oplosbaarheid, en Uranium heeft natuurlijk ook nog te kampen met radioactief verval. Het sediment dat in de oceaan wordt aangevoerd blijft natuurlijk niet allemaal mooi op de oceaanbodem liggen, het meeste wordt door de turbulente oceaanstroming meegevoerd en ergens afgezet, hetgene dat blijft liggen verdwijnt na een tijd de aardmantel door de platentectoniek. Dat het landoppervlak niet na 14 Ma zou zijn weggeërodeerd spreekt voor zich, deels omdat die sedimenten terug worden aangevoerd, deels omdat met de platentectoniek constant nieuwe aardkorst wordt aangemaakt.

Aardmagnetisme.
Uit nauwkeurige metingen gedurende 140 jaar is gebleken dat de sterkte van het aardmagnetische veld vervalt met een halfwaardetijd van 1400 jaar. Terugrekenend betekent dat echter dat de aarde 10.000 jaar geleden een magnetische ster en 52.000 jaar geleden een pulsarster was! Dat is onaanvaardbaar en wijst erop dat de aarde niet veel ouder kan zijn dan 10.000 jaar. Men heeft wel getracht onder deze conclusie uit te komen door omkeringen van het aardmagnetische veld in het verleden aan te nemen; maar de plaatselijke omkeringen in de magnetisatie van gesteenten die wel zijn waargenomen en die men gebruikt om deze opvatting te ondersteunen, blijken gemakkelijker door fysisch-chemische processen te kunnen worden verklaard. Wie daarom de conclusie wil bestrijden, kan dat alleen doen op grond van dezelfde vooronderstellingen die evolutionisten hanteren om zeer veel hogere ouderdommen voor de aarde voor te stellen. Tussen haakjes: de afname van het aardmagnetisch veld betekent ook een afname van onze bescherming, ons schild, tegen kosmische straling.

VOLGENDE PAGINA


[ terug... ]Omhoog


.



.

Fale hafez


Tabire khab



Copyright 2002-2017