Ľ ENDOGENE PROCESSEN
Endogene Processen
Ontstaan van aarde en dampkring
Ongeveer 4,5 miljard jaar geleden is door verdichting van een gas- en stofwolk de aarde ontstaan als een hete vloeibare bolvormige planeet. Doordat de aarde vloeibaar is, ontstaat er een scheiding tuusen lichtere en zwaardere stoffen. De lichtere delen bevinden zich aldus aan de oppervlakte, de zwaardere meer naar binnen toe.Tevens veranderen met de diepte de fysische en chemische eigenschappen zoals druk, temperatuur en samenstelling. Deze veranderende eigenschappen zorgen voor de concentrische schillenopbouw van de aarde.

De (oorspronkelijke) dampkring werd gevormd uit CO2 en H20-damp die door vulkanen werden uitgestoten.
Het water condenseerde en gaf het ontstaan aan oceanen.
De CO2 werd door fotosynthese omgezet tot O2, waarna aŽrobe organismen zich konden ontwikkelen.


Opbouw van de aarde


De aardkorst
Zoals uit volgende tabel blijkt, is de aardkorst op de oceaanbodem dikwijls verschillend van deze op het continent. We kunnen dit verklaren door reking te houden met de concentrische opbouw van de aarde en hun ontstaan (zie later).

De mantel en de kern
Onder de aardkorst bevinden zich de mantel en de kern. De mantel wordt verder onderverdeeld in de bovenmantel, de asthenosfeer en de binnenmantel. De bovenmantel is vast, de asthenosfeer is taai vloeibaar en de binnenmantel bestaat uit vaste gesteenten. De kern bestaat uit een vloeibare buitenkern en een vaste binnenkern.




De lithosfeer

De korst en de bovenmantel vormen samen de vaste lithosfeer. Deze drijft op de onderliggende plastische asthenosfeer waardoor horizontale en verticale bewegingen mogelijk zijn.
Hoe hoger de lithosfeer reikt, hoe dieper ze ook in de asthenosfeer zakt. Men noemt dit ISOSTASIE (komt ook voor bij hout in water).
Wanneer er op de lithosfeer extra massa rust, vb. een ijskap, dan zal de korst verticaal wegzakken tot een nieuw evenwicht. Omgekeerd, als de ijskap verdwijnt, stijgt de korst (ScandinaviŽ rijst 1 m per eeuw). Men noemt deze verticale bewegingen de isostatische aanpassingen.






Wegener meende dat de verschillende continenten ooit aaneengesloten waren.
Hij concludeerde dit uit de overeenkomst die er bestond tussen de kustvorm van Zuid-Amerika en Afrika en uit de overeenkomst in gesteentesoorten en fossiele vondsten op beide continenten.
Er kon dus bewezen worden dat de continenten door de zogenaamde "continentendrift" met de tijd van elkaar verwijderd waren, maar hij vond echter geen sluitende verklaring voor het bewegingsmechanisme.

VOLGENDE PAGINA

[ terug... ]Omhoog


.



.

Fale hafez


Tabire khab



Copyright 2002-2017